เมื่อหลายวันก่อน ได้พูดคุยกับแม่ของพี่น้องคน 1 ที่คุ้นเคยกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม  เราถามไถ่ทุกข์สุขกันพอสมควร มา (แม่) ก็ถามถึงโปรแกรมช่วงปิดเทอมของฉันและพี่น้องคนอื่นที่รู้จัก แล้วก็บ่นทำนองน้อยใจประมาณว่า “ ปิดเทอมที่แล้วน่ะ  เวลาตั้งหลายเดือนแต่มาได้กินข้าวพร้อมอาแบ ( หมายถึงพี่น้องคนนั้น ) แค่ไม่กี่มื้อ  อาแบต้องเตรียมค่ายโน่นค่ายนี่ แล้วก็ไม่รู้ว่าปิดเทอมนี้จะได้นอนบ้านซักกี่คืน ” สิ้นเสียงนั้นฉันก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร  (ไม่รู้จะพูดยังไงมากกว่า เลยเปลี่ยนประเด็นไปคุยเรื่องอื่นแทน )

ก็กลับมาคิดว่า มันก็น่าน้อยใจอย่างที่มาบอกนั่นแหละ นักศึกษามุสลิมส่วนใหญ่โปรแกรมปิดเทอมก็จะเต็มไปด้วยค่าย ทั้งค่ายของชมรม ค่ายของกลุ่ม ค่ายของเพื่อน  ค่ายของเพื่อนของเพื่อน ต่างๆนานา ว่ากันไป ... ทำให้ปฏิทินช่วงปิดเทอมของใครหลายคนเต็มไปด้วยการเตรียมงานค่ายนู้นทีค่ายนี้ที บางคนถึงกับไม่มีเวลากลับบ้านเลยก็มี   ความจริงการทำค่ายที่มุ่งสร้างความเข้าอิสลามแก่เยาวชน และหวังความโปรดปรานจากอัรเราะฮฺมานนั้น เป็นสิ่งที่ควรสนับสนุนเป็นอย่างยิ่ง แต่คนที่เรียกตัวเองว่า “ฅนทำค่าย ” นั้น ก็ต้องตระหนักถึงหน้าที่กับเวลาที่มี ( เหลือ ) ในการรับผิดชอบคนในบ้านและคนนอกบ้านโดยสร้างภารกิจให้มีความสำคัญเท่าเทียมกันระหว่างสองฝ่าย

สำหรับพี่น้องหลายคน ( รวมถึงฉันด้วย ) ค่าย คือ สถานที่ปั้มอีหม่านของเราให้มากขึ้น คือ ที่ชาร์ตอีหม่านที่ทำให้เราเข้มแข็ง  คือสถานที่ที่ทำให้เราเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี คือสถานที่ที่ทำให้เรามีความรู้ใหม่และได้อุ่นความรู้เก่า  มีความสุขในการเป็นผู้ให้  และความหวังอันมากมายในตราชั่งแห่งความดี หลายคนจึงมีความรู้สึกว่าการทำงานของเราในลักษณะเช่นนี้ เป็นประโยชน์ต่อเราและบันทึกของเราอย่างมากมาย  ช่วงปิดเทอมจึงเป็นช่วงแห่งการกอบโกยค่ายต่าง ๆ ทำให้เราหลงลืมอะไรบางอย่างไป

ความเข้าใจไม่ตรงกันในเรื่องแนวคิดของคนในครอบครัวก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้พวกเราหนีมาอยู่ค่าย บางส่วนให้เหตุผลว่า การอยู่ค่ายสามารถเปลี่ยนแปลงคนนั้นคนนี้ให้มีแนวคิดที่ถูกต้อง ในช่วงระยะเวลาเพียงสั้น ๆ ได้ ซึ่งถือเป็นกำไรอย่างยิ่ง ในขณะที่การพูดคุยกับคนในบ้านนั้นต้องใช้เวลานาน ( เราคิดกันอย่านี้ ) และอาจจะไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใด ๆ  ( ตามที่เราหวังไว้ )  ... บางส่วนมันก็ใช่ ... แต่การที่เราไม่พยายามสร้างความเข้าใจ ... ไม่ให้เวลากับคนที่บ้านเลยหรือให้เวลาการทำงานในสัดส่วนที่น้อยกว่านอกบ้านเห็นจะเป็นความคิดที่ลำเอียง และก็น่าน้อยใจแทนคนที่บ้านเหมือนกันน่ะ ... 

มาทำค่ายในบ้านของเรากันเถอะ !  จริงๆ แล้ว คนที่เคยผ่านประสบการณ์ทำค่ายเนี๊ยะ  ก็น่าจะจำลองให้บ้านเป็นค่ายดูบ้าง เตรียมงานเหมือนการเตรียมงานค่ายนั่นแหละ ต้องวางแผน หาเนื้อหา แล้วก็แบ่งฝ่ายการทำงาน ( บ้านไหนมีพี่น้องแนวคิดเดียวกันก็สบายกว่าเพื่อนหน่อย แต่ถ้ามีอยู่คนเดียวเห็นทีจะต้องรับผิดชอบทุกฝ่ายแล้วหล่ะ ... ความจริงแล้วเราเองก็มีคุณสมบัติแบบนั้น  )   ซึ่งอาจจะต้องเตรียมงานอย่างเข้มข้นกันหน่อยเพราะกลุ่มเป้าหมายเป็นคนหลายระดับ  ( ไม่ได้หมายความว่าต้องจับทุกคนในบ้าน มากล่าวปฏิญาณตนตอนเช้า หรือห้อยป้ายชื่อหรอกน่ะ แค่จำลองบทบาทหน้าที่ความเป็นพี่ค่ายของเรา ในบ้านต่างหาก ) ซึ่งก็ต้องอยู่บนพื้นฐานของมารยาทที่ดี และความอดทนอย่างยิ่งยวดหากเราเป็นพี่ค่ายที่มีแนวคิดเพียงคนเดียว หรือเป็นชนกลุ่มน้อยในบ้าน  ..บางทีน่ะ มันอาจจะไม่ได้ยากอย่างที่เราคิดก็ได้ เพียงแต่เราให้เวลา และจริงจังกับคนในบ้านมากกว่าเดิมซักหน่อย ... อินชาอัลลอฮฺ การงานนั้นจะไม่สูญเปล่า ณ ที่พระองค์ ผลจะเป็นยังไงนั้นขึ้นอยู่กับความเมตตาของพระองค์ ซึ่งเราก็ต้องดุอาอ์ให้มากๆ เช่นกัน แต่อย่างน้อยก็เบาใจได้ว่า เราได้แบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบของเราอย่างเต็มที่และเท่า ๆ กัน แล้ว

อันตรายของเรา ( ในฐานะคนไกลบ้าน ช่วงปิดเทอมจะได้กลับที ) คือ การที่คนในครอบครัว หรือ เครือญาติ  “ ลืมเรา ” ไม่ได้หมายความว่าพวกเค้า  งง ๆ ว่าเราตายไปรึยังน่ะ  ... แต่ลืมเรา เพราะเราไม่มีบทบาท หรือส่วนร่วมในครอบครัวเท่าที่ควร เช่น การตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ ทั้งที่บางเรื่องสมควรที่จะบอกแล้วก็แชร์ความคิดเห็นจากเราด้วยเช่นกัน  นั่นเกิดจากการที่เราไม่แสดงศักยภาพของการเป็นพี่ค่ายให้พวกเค้าได้เห็น พวกเค้าเลยไม่ได้สัมผัส ถึงแนวคิด ความรู้ เหตุผล และประสบการณ์ที่เรามีอยู่  ( หรืออาจเรียกแบบเขิน ๆ ว่า ความเป็นผู้ใหญ่ ( ในสัดส่วนระหว่างความคิดกับอายุ ) ของเรานั่นเอง อิอิ  ) 

 ... ความสำเร็จในขั้นแรกระหว่างเรากับคนในบ้าน และเครือญาติของเรา คือ การที่คนในบ้านและเครือญาติ เดินเข้ามาปรึกษาหรือขอคำแนะนำจากเรา แม้ญาติ ๆ บางส่วนของเราจะอยู่คนละที่ก็ตาม  ซึ่งก็อยู่ที่ตัวเราแล้วหล่ะว่า วิธีการบริหารเวลาช่วงปิดเทอมครั้งนี้ ครั้งหน้าหรือเวลาช่วงอื่น ๆ อย่างไร ให้ได้มาซึ่งความพึงพอใจของอัรเราะฮฺมานและประสิทธิภาพที่เท่ากัน ระหว่างคนในบ้าน และพี่น้องที่อยู่นอกบ้าน  !!