บุคคลภายในห้ามโศก

       บุคคลภายนอกห้ามเศร้า

        "
        "

       "

        อดทน

       ทำงาน ทำงาน ทำงาน

ฉันนั่งรถไปบขส. เพื่อต่อรถตู้กลับบ้าน วันนั้นคนแน่นมากเพราะเป็นวันหยุดยาวทุกคนต่างมุ่งหน้ากลับบ้าน รถตู้คงไม่พอแน่นอน และมันก็ใช่จริงๆ นายคิวเลยต้องเหมารถทัวร์ไปส่งแทน วันนั้นเหมือนมิตติ้งขนาดย่อมที่มีอัลลอฮฺเป็นผู้ทรงนัดหมายให้เรามาพบกัน ฉันเจอเพื่อนๆพี่ๆและน้องๆ ที่คุ้นเคยกันสมัยเรียนมัธยมทั้งนั้นเลย น่าอายจังที่จะบอกว่าฉันเนี๊ยะ ลืมชื่อของพี่น้องบางคนไปแล้ว คุ้นก็แต่ใบหน้าที่จำได้ลางๆ แต่หลายคนกลับจำฉันได้แม่น   ฮ่าาายย  ฉันเนี๊ยะแย่จริงๆ  !!!

ฉันนั่งเก้าอี้ติดกับเพื่อนที่เรียน ม.ต้นด้วยกัน ฉันจำได้เธอเป็นสาวป๊อปประจำห้อง  เธอเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบพูดเสียงดังและเธอก็เป็นที่รักของเพื่อนๆ  เราพูดคุยถามข่าวคราวของเพื่อนคนนั้นคนนี้ แล้วเธอก็เล่าเรื่องราวของพี่น้องหลายคนที่เธอพบเจอให้ฉันฟัง  พร้อมกับถามถึงเพื่อนร่วมก๊กที่เคยทำกิจกรรมด้วยกัน สำหรับบางคนในก๊กนั้น ฉันเล่าเรื่องราวของพวกเขาและเธออย่างภาคภูมิใจ แล้วก็รู้สึกดีทุกครั้งที่พูดถึงด้วย แต่สำหรับอีกบางคน ฉันไม่มีแม้กระทั่งข้อมูลที่เป็นปัจจุบันของพวกเขาเลยทั้งที่ได้ชื่อว่า ก๊กเดียวกัน(อย่างที่เธอเรียก) แย่จังเลย !!! กลับกลายเป็นว่าเราหลงลืมใครบางคนไปซะแล้ว เมื่อมารู้จักคลุกคลีกับคนอีกกลุ่มหนึ่ง คนอีกกลุ่มหนึ่งก็หายไปโดยไม่ตั้งใจ  เมื่อจดจ่อกับการแก้ปัญหาของตัวเอง เรื่องราวที่เป็นปัญหาของส่วนรวมก็ไม่ได้รับการเหลียวแล 

จริงอยู่ที่ว่าเราไม่สามารถที่จะบรรจุรายละเอียดของทุกคนลงไปในพื้นที่ของเฟรมชีวิตได้ทั้งหมด แม้แต่ก๊กเดียวกันก็ยังมีลักษณะที่ต้องเลือกอยู่ดีว่าควรหรือไม่หากจะเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้กับคนนั้นคนนี้  ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหากคนในก๊กเดียวกันจะรู้ตื้น ลึก หนา บาง ของคนในก๊กไม่เท่ากัน แต่ที่ต้องรู้สึกแย่เนี๊ยะคือการที่ไม่ได้แวะไปจ๊ะเอ๋กับใครเค้าเลย ฉันกำลังหมายถึงสิ่งที่มนุษย์เห็นและสามารถสัมผัสถึงกันและกันได้หน่ะ  เช่น พูดคุยทางช่องทางต่างๆ อย่างนี้เป็นต้น ซึ่งก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรับรู้เรื่องราวโดยละเอียดของกันและกันนักหรอก ให้มีความรู้สึกเพียงว่า เรายังอยู่  เธอยังมองเห็นภาพฉัน และฉันก็ยังมองเห็นภาพเธอ เราไม่ได้หายไปไหนเลย อย่างนี้ก็เป็นพอแล้วหล่ะ เพราะแน่แท้แล้วเชื่อเหลือเกินว่าทุกคนก็มีดุอาอ์ให้กับพี่น้องอยู่แล้ว เพียงแต่ดุอาอ์ที่กล่าวออกไปนั้นมักเป็นการขอความคุ้มครองในลักษณะโดยรวมก็เท่านั้นเอง  สิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าขาดหายไประหว่างเรานั้นคงอยู่ที่การประเมินของประสาทสัมผัสในตัวเราหล่ะมั้ง

อุคตีคนหนึ่ง เลือกดูแลพี่น้องโดยการส่ง SMS ทักทายอีหม่านอยู่เป็นประจำ อุคตีอีกคนหนึ่งก็มักจะส่ง mail บอกเรื่องราวต่างๆให้เห็นอยู่เป็นประจำเช่นกัน ในฐานะของผู้รับ ฉันมีความรู้สึกว่าพวกเค้ายังอยู่ใกล้ๆความอบอุ่นในหัวใจแวะเวียนมาให้สัมผัสทุกครั้งที่ได้เห็นข้อความเหล่านั้น ทั้งที่เราก็ไม่ได้พูดคุยหรือเจอกันบ่อยมาก แต่ทุกครั้งที่เจอกันเราก็จะมีความรู้สึกผูกพันมากกว่าคนที่ไม่ค่อยได้เห็นในทุกๆช่องทางของการสื่อสาร ทั้งที่เมื่อก่อนเรามีความสนิทสนมกับคนนั้นๆมากกว่า ยิ่งกว่านั้นการห่างหายไปนานทำให้มีข้ออ้างหลายอย่างที่ทำให้เรายิ่งห่างกันเข้าไปอีก อาทิเช่น  ไม่กล้าขอความช่วยเหลือ โดยให้เหตุผลว่าไม่ได้พูดคุยหรือติดต่อกันนานมากแล้ว รู้สึกเกรงใจยังไงไม่รู้ ทั้งที่บางทีอีกฝ่ายหนึ่งอาจจะดีใจเป็นที่สุดก็ได้ แต่เราก็มักจะคิดแทนให้เสมอๆหล่ะน่ะ ...^^

ไม่จำเป็นเลยที่ต้องคาดหวัง ให้พี่น้องเห็นภาพเราอยู่ตลอดเวลา แต่สำคัญอยู่ที่เราเองต่างหากว่าจะตอบคำถามกับตัวเองเกี่ยวพี่น้องคนนั้น ๆได้มากน้อยแค่ไหน ยิ่งเป็นคนที่อยู่ในก๊กเดียวกันด้วยแล้ว...ส่วนตัวรู้สึกแย่เอาจังจังที่ทำให้ใครหล่นหายไปอีกแล้ว ฉะนั้นเพื่อไม่ทำให้เค้าและเราหายไปก็ต้องดุอาอ์อย่าให้ใครตกหล่นพร้อมๆกับการเอาใจอย่างอิสตีกอมะฮฺ ไม่ใช่อย่างฟาตีมะฮฺ ที่ชอบทำตัวขาดตอน (ซะนาน) ภารกิจทุกอย่างล้วนมีน้ำหนัก ณ ที่พระองค์ทั้งสิ้น ข้อสอบสัมภาษณ์ก็รอเราอยู่  .... ดุอาอ์ให้กันและกันด้วยน่ะ .....

เมื่อหลายวันก่อน ได้พูดคุยกับแม่ของพี่น้องคน 1 ที่คุ้นเคยกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม  เราถามไถ่ทุกข์สุขกันพอสมควร มา (แม่) ก็ถามถึงโปรแกรมช่วงปิดเทอมของฉันและพี่น้องคนอื่นที่รู้จัก แล้วก็บ่นทำนองน้อยใจประมาณว่า “ ปิดเทอมที่แล้วน่ะ  เวลาตั้งหลายเดือนแต่มาได้กินข้าวพร้อมอาแบ ( หมายถึงพี่น้องคนนั้น ) แค่ไม่กี่มื้อ  อาแบต้องเตรียมค่ายโน่นค่ายนี่ แล้วก็ไม่รู้ว่าปิดเทอมนี้จะได้นอนบ้านซักกี่คืน ” สิ้นเสียงนั้นฉันก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร  (ไม่รู้จะพูดยังไงมากกว่า เลยเปลี่ยนประเด็นไปคุยเรื่องอื่นแทน )

ก็กลับมาคิดว่า มันก็น่าน้อยใจอย่างที่มาบอกนั่นแหละ นักศึกษามุสลิมส่วนใหญ่โปรแกรมปิดเทอมก็จะเต็มไปด้วยค่าย ทั้งค่ายของชมรม ค่ายของกลุ่ม ค่ายของเพื่อน  ค่ายของเพื่อนของเพื่อน ต่างๆนานา ว่ากันไป ... ทำให้ปฏิทินช่วงปิดเทอมของใครหลายคนเต็มไปด้วยการเตรียมงานค่ายนู้นทีค่ายนี้ที บางคนถึงกับไม่มีเวลากลับบ้านเลยก็มี   ความจริงการทำค่ายที่มุ่งสร้างความเข้าอิสลามแก่เยาวชน และหวังความโปรดปรานจากอัรเราะฮฺมานนั้น เป็นสิ่งที่ควรสนับสนุนเป็นอย่างยิ่ง แต่คนที่เรียกตัวเองว่า “ฅนทำค่าย ” นั้น ก็ต้องตระหนักถึงหน้าที่กับเวลาที่มี ( เหลือ ) ในการรับผิดชอบคนในบ้านและคนนอกบ้านโดยสร้างภารกิจให้มีความสำคัญเท่าเทียมกันระหว่างสองฝ่าย

สำหรับพี่น้องหลายคน ( รวมถึงฉันด้วย ) ค่าย คือ สถานที่ปั้มอีหม่านของเราให้มากขึ้น คือ ที่ชาร์ตอีหม่านที่ทำให้เราเข้มแข็ง  คือสถานที่ที่ทำให้เราเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี คือสถานที่ที่ทำให้เรามีความรู้ใหม่และได้อุ่นความรู้เก่า  มีความสุขในการเป็นผู้ให้  และความหวังอันมากมายในตราชั่งแห่งความดี หลายคนจึงมีความรู้สึกว่าการทำงานของเราในลักษณะเช่นนี้ เป็นประโยชน์ต่อเราและบันทึกของเราอย่างมากมาย  ช่วงปิดเทอมจึงเป็นช่วงแห่งการกอบโกยค่ายต่าง ๆ ทำให้เราหลงลืมอะไรบางอย่างไป

ความเข้าใจไม่ตรงกันในเรื่องแนวคิดของคนในครอบครัวก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้พวกเราหนีมาอยู่ค่าย บางส่วนให้เหตุผลว่า การอยู่ค่ายสามารถเปลี่ยนแปลงคนนั้นคนนี้ให้มีแนวคิดที่ถูกต้อง ในช่วงระยะเวลาเพียงสั้น ๆ ได้ ซึ่งถือเป็นกำไรอย่างยิ่ง ในขณะที่การพูดคุยกับคนในบ้านนั้นต้องใช้เวลานาน ( เราคิดกันอย่านี้ ) และอาจจะไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใด ๆ  ( ตามที่เราหวังไว้ )  ... บางส่วนมันก็ใช่ ... แต่การที่เราไม่พยายามสร้างความเข้าใจ ... ไม่ให้เวลากับคนที่บ้านเลยหรือให้เวลาการทำงานในสัดส่วนที่น้อยกว่านอกบ้านเห็นจะเป็นความคิดที่ลำเอียง และก็น่าน้อยใจแทนคนที่บ้านเหมือนกันน่ะ ... 

มาทำค่ายในบ้านของเรากันเถอะ !  จริงๆ แล้ว คนที่เคยผ่านประสบการณ์ทำค่ายเนี๊ยะ  ก็น่าจะจำลองให้บ้านเป็นค่ายดูบ้าง เตรียมงานเหมือนการเตรียมงานค่ายนั่นแหละ ต้องวางแผน หาเนื้อหา แล้วก็แบ่งฝ่ายการทำงาน ( บ้านไหนมีพี่น้องแนวคิดเดียวกันก็สบายกว่าเพื่อนหน่อย แต่ถ้ามีอยู่คนเดียวเห็นทีจะต้องรับผิดชอบทุกฝ่ายแล้วหล่ะ ... ความจริงแล้วเราเองก็มีคุณสมบัติแบบนั้น  )   ซึ่งอาจจะต้องเตรียมงานอย่างเข้มข้นกันหน่อยเพราะกลุ่มเป้าหมายเป็นคนหลายระดับ  ( ไม่ได้หมายความว่าต้องจับทุกคนในบ้าน มากล่าวปฏิญาณตนตอนเช้า หรือห้อยป้ายชื่อหรอกน่ะ แค่จำลองบทบาทหน้าที่ความเป็นพี่ค่ายของเรา ในบ้านต่างหาก ) ซึ่งก็ต้องอยู่บนพื้นฐานของมารยาทที่ดี และความอดทนอย่างยิ่งยวดหากเราเป็นพี่ค่ายที่มีแนวคิดเพียงคนเดียว หรือเป็นชนกลุ่มน้อยในบ้าน  ..บางทีน่ะ มันอาจจะไม่ได้ยากอย่างที่เราคิดก็ได้ เพียงแต่เราให้เวลา และจริงจังกับคนในบ้านมากกว่าเดิมซักหน่อย ... อินชาอัลลอฮฺ การงานนั้นจะไม่สูญเปล่า ณ ที่พระองค์ ผลจะเป็นยังไงนั้นขึ้นอยู่กับความเมตตาของพระองค์ ซึ่งเราก็ต้องดุอาอ์ให้มากๆ เช่นกัน แต่อย่างน้อยก็เบาใจได้ว่า เราได้แบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบของเราอย่างเต็มที่และเท่า ๆ กัน แล้ว

อันตรายของเรา ( ในฐานะคนไกลบ้าน ช่วงปิดเทอมจะได้กลับที ) คือ การที่คนในครอบครัว หรือ เครือญาติ  “ ลืมเรา ” ไม่ได้หมายความว่าพวกเค้า  งง ๆ ว่าเราตายไปรึยังน่ะ  ... แต่ลืมเรา เพราะเราไม่มีบทบาท หรือส่วนร่วมในครอบครัวเท่าที่ควร เช่น การตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ ทั้งที่บางเรื่องสมควรที่จะบอกแล้วก็แชร์ความคิดเห็นจากเราด้วยเช่นกัน  นั่นเกิดจากการที่เราไม่แสดงศักยภาพของการเป็นพี่ค่ายให้พวกเค้าได้เห็น พวกเค้าเลยไม่ได้สัมผัส ถึงแนวคิด ความรู้ เหตุผล และประสบการณ์ที่เรามีอยู่  ( หรืออาจเรียกแบบเขิน ๆ ว่า ความเป็นผู้ใหญ่ ( ในสัดส่วนระหว่างความคิดกับอายุ ) ของเรานั่นเอง อิอิ  ) 

 ... ความสำเร็จในขั้นแรกระหว่างเรากับคนในบ้าน และเครือญาติของเรา คือ การที่คนในบ้านและเครือญาติ เดินเข้ามาปรึกษาหรือขอคำแนะนำจากเรา แม้ญาติ ๆ บางส่วนของเราจะอยู่คนละที่ก็ตาม  ซึ่งก็อยู่ที่ตัวเราแล้วหล่ะว่า วิธีการบริหารเวลาช่วงปิดเทอมครั้งนี้ ครั้งหน้าหรือเวลาช่วงอื่น ๆ อย่างไร ให้ได้มาซึ่งความพึงพอใจของอัรเราะฮฺมานและประสิทธิภาพที่เท่ากัน ระหว่างคนในบ้าน และพี่น้องที่อยู่นอกบ้าน  !!

" โอ้ดุนยา โอ้ดุนยา...

จงออกไปให้ห่าง และไปหลอกคนอื่นเถิด

อายุของเจ้านั้นช่างสั้น การมีชีวิตอยู่ของเจ้าช่างต่ำต้อย และอันตรายของเจ้านั้นก็ช่างมหันต์นัก "

[อลี บินอบีฎอลิบ]

" แท้จริงหู ตา และหัวใจ ทุกสิ่งเหล่านี้จะต้องถูกสอบสวน "

    [17:36]

“ การยอมจำนน ต่ออัลลอฮ์โดยสิ้นเชิง คือสิ่งที่ทำให้คนเป็นมุสลิม ”

[ ซัยยิด อบุล อะอลา เมาดูดี ]

และด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ....  “  พวกเรารักท่าน เสมอ”

-1-

คอยรูณขับรถตรงไปที่มัสยิดแห่งหนึ่งเมื่อทำพิธีละหมาด ซึ่งห่างจากบ้านไปประมาณ 10 กิโลเมตร มัสยิดนี้เป็นมัสยิดใหญ่ที่มีผู้คนมาละหมาดเต็มไปหมด ที่จอดรถกว้างขวาง แต่คอยรูณไม่เคยเอารถจอดไว้ที่มัสยิดเลยซักครั้ง ที่จอดรถของเขาอยู่ที่ใต้ต้นหูกวางหน้าตลาดนัด ห่างจากมัสยิดเกือบกิโลฯ

                หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว คอยรูณก็ตั้งใจเดินทีละก้าวๆไปมัสยิด คอยรูณละโมบผลบุญจากการเดินไปมัสยิด คอยรูณมีศิลปะในการทำความดี  คอยรูณ เป็นมุสลิมมีศิลป์

-2-

ชีวิตของท่านหญิงอาอีซะฮฺผูกพันกับการบริจาค ท่านทราบดีว่า ทรัพย์สินที่เป็นของมนุษย์จริงๆ คือทรัพย์สินที่จ่ายไปในหนทางของอัลลอฮฺ ไม่มีมุอฺมินคนไหนสามารถกินจนอิ่มหนำสำราญ ขณะที่เพื่อนบ้านกำลังหิวโหย

                ท่านหญิงอาอีซะฮฺรักการบริจาคเป็นชีวิตจิตใจ มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่น่าสนใจ   ขณะที่ท่านบริจาค  แทนที่ท่านจะหย่อนเงินลงบนมือของผู้ขอ ท่านกลับแบมือ แล้วให้ผู้ขอหยิบเงินจากฝ่ามือท่าน เพียงเพราะต้องการให้มีซักครั้งที่ผู้ขอรู้สึกถึงการเป็นมือบน ไม่น้อยเนื้อต่ำใจ กับการที่ต้องเป็นมือล่างตลอดเวลา

                มาชาอัลออฮฺ ! ดูศิลปะของภรรยาท่านบีซิค่ะ …^^

- 3 -

บรรดาซอฮาบะฮฺที่อยู่ใก้ลชิดกับท่านบีทุกวัน ก็จะมีโอกาสได้เรียนรู้ศาสนาจากท่านบีโดยตรง เมื่อเรียนแล้วพวกเขาเหล่านั้นไม่เอาไปเก็บที่ไหน พวกเขานำออกมาใช้เลยทันที

                วันหนึ่งพวกเขาเรียนรู้เรื่องความดีเกี่ยวกับการให้สลาม การับสลาม พวกเขาก็ไม่รีรอที่จะนำไปปฏิบัติ มิหนำซ้ำยังมีวิธีดี ๆ ในการตักตวงผลบุญจากสิ่งนี้

                มีอยู่ครั้งหนึ่ง เมื่อบรรดาซอฮาบะฮฺเดินกันไปเป็นกลุ่ม ระหว่างนั้นมีสิ่งกีดขวางทางพวกเขาอยู่ พวกเขาเลือกที่จะแบ่งกลุ่ม แล้วต่างกลุ่มต่างเดินอ้อมสิ่งกีดขวางนั้น เพื่อที่จะได้เจอกันอีกครั้ง และจะได้มีโอกาสกล่าวสลามกันอีกครั้ง

-  4 -

ฟารุคชอบเรียนศาสนา ถ้าเขารู้ว่าที่ใดมีผู้รู้เขาจะเดินทางไปศึกษา

ทุกครั้งเขาก็จะฟัง จะจด มุ่งหน้าเก็บความรู้ใส่ตัวเป็นหลัก

                แต่มีพฤติกรรมหนึ่งที่เขามักจะทำต่อหน้าบรรดาอาจารย์ของเขา และในวงของผู้ศึกษาศาสนาด้วยกัน คือ “ เขาจะจาม ”

เขามักจะจามเสมอเวลาอยู่ในวงสนทนาธรรม  แล้วเขาจะกล่าวว่า “ อัลฮัมดูลิลละฮฺ ”

 สิ่งที่เขาต้องการก็คือการกล่าวรับว่า “ ยัรฮัมกัลลอฮฺ ” ( ของอัลลอฮฺทรงเมตตาเขาด้วยเถิด )

จากบรรดาคนดีที่นั่งอยู่รอบ ๆโดยฟารุคหวังว่า อัลลอฮฺอาจตอบรับดุอาอฺของคนใดคนหนึ่ง ในนั้น 

ฟารุคคิดว่าดุอาอฺจากคนดีเพียงคนเดียว  มีค่ากว่าคำชมจากมนุษย์ทั่วไปจำนวนมากเสียอีก

- 5 -

                ท่านอับดุลลอฮฺ อิบนุ มัสอูด เป็นซอฮาบะฮฺใกล้ชิดท่านนบี วันหนึ่งท่านถือศิลอดซุนนะฮฺในวันที่อากาศร้อนจัด เมื่อท่านออกจากบ้าน ท่านจะเอาน้ำมาทาที่ริมฝีปากของท่าน เพื่อไม่ให้ริมฝีปากแห้ง  ท่านกลัวว่าความโอ้อวดที่ซ่อนอยู่ในใจลึกๆ ของท่าน จะทำให้อัลลอฮฺปฏิเสธการถือศิลอดครั้งนี้ ... ดูศิลปะในการปกป้องผลบุญของท่านซิค่ะ ! ^^